Aktualności » Zasada baz montażowych
Położenie montowanych elementów powinno być jednoznacznie określone bazami montażowymi. Niedopuszczalne są wątpliwości pozwalające monterowi na ustalenie części według swojego uznania. Niepożądana jest też regulacja podkładkami, która poza zwiększoną pracochłonnością zawsze może być źródłem błędów, szczególnie podczas eksploatacji i napraw wykonanych przez personel o niższych kwalifikacjach.
Przykład błędnego rozwiązania pokazano w metaloplastyka. Położenie koła zębatego na wale ustala się w kierunku osi nakrętkami 1; jednak wobec braku jakiejkolwiek bazy należy tak dokręcać, aby uzyskać symetryczne położenie koła. Powoduje to stratę czasu, a w niedoświadczonych rękach może stać się źródłem błędów. Położenie koła ma zapewnić występ m, do którego dociska się łożysko 2 za pomocą lewej nakrętki. Może jednak zdarzyć się, że niedoświadczony monter przykręci najpierw prawą nakrętkę spychając koło zębate w lewo i odsuwając je od bazy m.
Prawidłowe rozwiązanie przedstawia, rolę bazy spełniają tu obie strony pierścienia n.
Koło zębate, spoczywające na dwóch łożyskach tocznych, może zmieniać położenie w kierunku osiowym w granicach długości gwintu nakrętek - bazy brak. W poprawnej konstrukcji bazę stanowi powierzchnia pierścienia 4.
Łopatki przymocowane na wirniku sprężarki osiowej nie są ustalone w kierunku promieniowym; dla ustalenia ich położenia podczas montażu potrzebny jest specjalny przyrząd. W rozwiązaniu bazę (jednostronną) stanowi zewnętrzna powierzchnia wirnika. Najkorzystniejsze jest rozwiązanie, w którym łopatki są ustalone promieniowo w obu kierunkach.
Elementy należy ustalać w kierunku osiowym tylko w jednym miejscu, przewidując jednocześnie samoczynne ich ustawianie się wzdłuż osi. Jeżeli na przykład swo-rzeń jest ustalony zagłębionymi wkrętami w dwóch podporach, to przy cieplnej zmianie wymiarów powstają w układzie niepożądane naprężenia. W prawidłowej konstrukcji ustalony jest tylko jeden koniec sworznia: koniec przeciwległy może przemieszczać się w podporze.