Również widoczne jest, że zagadnienie niezawodności łączy się ściśle z trwałością tego, co stanowi przedmiot oceny niezawodności, to jest ze skutecznym działa­niem w oznaczonym okresie.
Utrata trwałości polega głównie na występowaniu sta­nu krytycznego, który uniemożliwia skuteczne działa­nie.

Otóż przy rozpatrywaniu niezawodności jakiego­kolwiek układu należy uwzględnić fakt polegający na tym, że krytyczny stan jest funkcją:

• struktur, jakie posiada układ w chwili oddania go do użytkowania;
• zmian tych struktur, zachodzących w trakcie użyt­kowania.

Zawsze należy brać pod uwagę zmiany, jakie zachodzą nie tylko w czasie skutecznego użytkowania, lecz także w okresie, który jest okresem eksploatacji, na co obok użytkowania składają się postoje. W czasie postojów mogą również zachodzić ujemne zmiany np. korozja, zanieczyszczenie, przypadkowe uszkodzenie kowalstwo artystyczne spowodowa­ne czynnikami zewnętrznymi itp.
Badanie niezawodności opiera się na badaniach empi­rycznych, a więc na doświadczeniach eksperymental­nych lub też eksploatacyjnych. W przypadku konstru­owania złożonych układów ? np. maszyn ? występu­je zupełnie zrozumiałe domaganie się danych, które umożliwiałyby chociaż orientacyjne wyznaczenie trwa­łości układu. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy dyspo­nujemy danymi o losowych własnościach składowych elementów.