Prawdopodobne przebiegi uszkodzeń
Wyobraźmy sobie, że mamy jakieś wytwory w liczbie 10, które oddane są do eksploatacji. Wiemy dobrze z doświadczenia, że w miarę upływu czasu maleje liczba elementów znajdujących się w eksploatacji. Wynika to z działania prawa względnej stałości układów materialnych. Liczba wytworów L maleje w miarę upływu czasu. Wyróżnić można trzy okresy, który przedstawia krzywą częstości uszkodzeń X jako funkcję czasu.
Częstość (lub intensywność) uszkodzeń X wyznacza się stosunkiem ubytków liczby wytworów AL do przyrostu czasu At, w ciągu którego nastąpił ubytek. Jak widzimy, są dwa okresy znacznej intensywności bramy uszkodzeń: początkowy — I i końcowy — III. W takich przypadkach znajomość niezawodności wytworów ma szczególne znaczenie dla wytwórców i użytkowników. Wytwórca daje zwykle gwarancję wymiany uszkodzonych wytworów w początkowym okresie, który na ogół wynosi około roku, czasem parę lat. Otóż znajomość niezawodności umożliwia obliczenie liczby wytworów, którymi powinien wytwórca dysponować celem zaspokojenia potrzeb użytkownika. Zwykle stanowi to również podstawę do obliczania kosztów produkcji wytworów. Im lepiej zbadana niezawodność, tym mniejsze jest ryzyko ponoszone przez wytwórcę oraz ryzyko rozczarowań nabywcy wytworu.
Użytkownicy stosujący masowo różne wytwory, np. linie komunikacyjne — autobusy, linie lotnicze — samoloty, powinni znać niezawodność pojazdów; tylko wtedy bowiem mogą prowadzić racjonalną gospodarkę pojazdami, z czym wiąże się również właściwe wyznaczenie potencjału jednostek naprawczych.