Prawa wykładnicze
Prawo wykładnicze jest bardzo popularne w teorii niezawodności, ponieważ jest fizycznie naturalne, proste i wygodne w zastosowaniu. Obecnie jednak często krytykowane jest przyjmowanie go za podstawę obliczeń. Jeżeli uszkodzenia mają charakter losowy, dają się one zwykle wystarczająco dobrze opisać prawem wykładniczym. Natomiast uszkodzenia nieodwracalne „stopniowe" wynikające np. z zużycia można opisywać rozkładem normalnym (Gaussa).
Dla urządzenia o strukturze szeregowej o n elementach intensywność uszkodzeń urządzenia zaś niezawodność urządzenia
Dla urządzenia o strukturze szeregowej o n elementach intensywność uszkodzeń urządzenia zaś niezawodność urządzenia
P(f) = exp(-Xt)
Wzory powyższe są ważne pod warunkiem spełnienia założeń dotyczących:
- wzajemnej niezależności uszkodzeń,
- niezależności intensywności uszkodzeń X od czasu,
- losowości uszkodzeń.
- uprościć konstrukcję przez zmniejszenie (minimalizację) liczby elementów n,
- zastosować elementy wysokiej jakości o jak najmniejszym X,
- zmniejszyć czas pracy urządzenia (lub liczbę cykli, włączeń, przejść itp.). Tak np.:
- przy obróbce skrawaniem przez zwiększenie liczby narzędzi pracujących jednocześnie lub wykonujących kilka zabiegów w jednym przejściu,
- przy tłoczeniu: wycinanie krążka i ciągnienie miseczki w jednym przejściu stempla; tłoczenie równocześnie kilku części na tłoczniku z wieloma stemplami,
- w odlewnictwie: formowanie równocześnie kilku odlewów przez umieszczenie kilku modeli na odlewniczej płycie formierskiej.