Często spotykanym błędem przy projektowaniu połą­czeń wciskowych jest niewystarczająca długość po­wierzchni wcisku. Połączenia o krótkich powierzch­niach wcisku łatwo stają się niezdatne do pracy wsku­tek zgniecenia nierówności styku pod wpływem sił ro­boczych.
Jeżeli połączenie podlega dużym obciążeniom gnącym lub ścinającym, szczególnie dwustronnym, oraz w ra­zie konieczności zapewnienia dokładnego kierunku i si­ły zamocowania elementu wtłaczanego (na przykład słupów, stojaków) stosuje się zwiększoną długość osa­dzania.

Należy unikać wtłaczania sworzni i tulei do ślepych otworów. Pomijając trudności dokładnego obrobienia otworu, ślepe otwory utrudniają rozłączenie połącze­nia.
W konstrukcjach, w których występuje wtłaczanie do ślepych otworów, należy zapewnić swobodę uchodzenia powietrza podczas wtłaczania.
Niedopuszczalne jest wtłaczanie elementów, które są pasowane na dwóch powierzchniach osadczych o jed­nakowej średnicy. Podczas przetłaczania elementu przez pierwszy otwór (licząc w kierunku ru­chu) często ogrodzenia metalowe następuje przekrzywienie utrudniające wprowadzenie końca elementu do drugiego otworu. Poza tym na powierzchniach elementów i otworów mogą się tworzyć zadziory.
W takich przypadkach należy nadawać powierzchniom osadczym różne średnice. Wymiary ele­mentu w kierunku bramy osiowym powinny być tak dobrane, żeby element wcisnął się z początku do drugiego otwo­ru na długość m = 2H-3 mm, uzyskując tym określone prowadzenie, a dopiero potem do otworu pierwszego.