Wtłaczanie tulei do korpusu

W połączeniu tym w celu zmniej­szenia zakresu dokładnej obróbki mechanicznej tuleję wykonano z dwoma wąskimi pasami osodczymi. Błąd polega na tym, że pasy osadcze mają jednakowe śred­nice. Poza tym występuje nieuniknione odkształcenie tulei w miejscach rozmieszczenia pasów. Jeżeli ważne jest utrzymanie ścisłej prostoliniowości ścian otworu, to trzeba przewidzieć: bądź operację rozwiercania tu­lei po jej wtłoczeniu, bądź osadzać tuleję całą długością, bądź też osadzić ją co najmniej na zna­cznej części jej długości. Elementowi obejmującemu należy nadawać dostatecz­ną sztywność, aby zapobiec odkształceniom spowodo-wanym przez siłę wtłaczania. W przypadku przedsta­wionym na górne ucho ulega przy wtłacza­niu ugięciu, wskutek czego wciśnięcie elementu do ucha dolnego staje się niemożliwe.

Jeżeli ze względów kon­strukcyjnych nie można nadać uchu dostatecznej gru­bości, to przy wtłaczaniu należy korzystać z przyrzą­du do sztywnego ustalenia położenia ucha. Najprost­szym takim przyrządem jest wkładka 1 o kształcie podkowy umieszczona między uchami. Elementy obejmujący i obejmowany, powinny mieć w miarę możliwości równomierną sztywność w kierun­ku promieniowym. Niepożądane są miejscowe osłabie­nia, wycięcia itp. W przypadku wtłaczanie jest utrudnione wskutek nieuniknio­nego zbaczania tulei w stronę wycięcia. Poza tym na odcinku długości wycięcia tuleja pod działaniem jed­nostronnego wcisku zniekształca się. Sytuacja trochę się polepsza, gdy wcisk zachodzi na dwóch pasach rozmie­szczonych po obu stronach wybrania piasty. Najbardziej prawidłowe w danym przypadku jest osa­dzenie tulei według pasowania suwliwego i jej zamo­cowanie śrubami.