Technologiczność konstrukcji maszyn ze względu na ich eksploatację

Wynikiem podziału pracy pomiędzy projektantem, tech­nologiem i użytkownikiem jest fakt, że ten, kto urzą­dzenie projektuje, prawie nigdy go sam nie wytwa­rza, ani też nie eksploatuje. Podział ten prowadzi czę­sto do stworzenia sztucznych barier między grupami ludzi specjalizujących się w poszczególnych rodzajach działalności.

Praktyka eksploatacyjna ma swoje własne problemy, których skuteczne rozwiązanie wymaga pewnych uo­gólnień teoretycznych, a które rzutują na konstruk­cję maszyny i sposób jej wykonania. Będzie bowiem zmarnotrawiona praca konstruktora i technologa, je­żeli użytkownik będzie niewłaściwie eksploatował urzą­dzenia.
Wszędzie tam, gdzie istnieje problem stosowania dużej liczby złożonych urządzeń istnieje potrzeba nauki o eksploatacji, a w jej ramach — teorii eksploatacji. Dwie nauki umożliwiły bezpośrednio powstanie teorii eksploatacji: teoria działania, znana powszechnie pod nazwą prakseologii, oraz teoria układów względnie odosobnionych rozwijana w ramach cybernetyki. Poza tym teoria eksploatacji jest silnie związana z nauka­mi konstrukcyjnymi i technologicznymi. Teoria eksplo­atacji opiera się w dużym stopniu na uogólnieniach tzw. eksploatacji szczegółowych, które zajmują się sto­sowaniem określonych rodzajów urządzeń, np. eksploa­tacja pojazdów mechanicznych, samolotów, maszyn ro­boczych.

Przez jakość eksploatacji rozumiemy taki zbiór włas­ności, który określa przydatność danego procesu eks­ploatacji do realizacji określonego celu. Jest to defi­nicja analogiczna do definicji jakości wyrobów. W przypadku zmiany celu eksploatacji, zmieniają się wymagania, zmienia się więc również ocena jakości realizowanego procesu eksploatacji.